Vanaf het moment dat je geboren wordt, ga je op pad. De tocht van je leven. Ik noem het ‘mijn hartstocht’ En dat is niet zonder reden. Ik neem je graag mee in mijn levensverhaal en hoop je ermee te inspireren.

 

0-7 jaar ‘uit liefde geboren' 

Op 13 januari 1981 zie ik het levenslicht. Als oudste dochter van mijn jonge ouders Jan Blom en Maaike Johanna Majon Blom-Volk. Mijn moeder is voor de liefde naar Waardenburg verhuisd waar mijn vader een Chrysanten en witlof kwekerij heeft. Ze noemen me Hendrika Cornelia Blom, roepnaam Heidi. Vernoemd naar de moeder van mijn moeder. Bijnaam ‘Pluis’ In het dorp waar ik geboren ben, is het een ritueel om inwoners bijnamen te geven. Ik zit nog veilig bij mijn moeder in haar buik als zij samen met mijn oma Jenneke Chrysanten aan het pluizen is. Regelmatig wrijft mijn oma over mijn moeders buik en zegt; ‘jaaaaa pluisje, we staan weer op het bloemenveld en jij bent er al een beetje bij’ Dankzij mijn lieve oma Jenneke Blom kom ik aan de bijnaam 'Pluis'

 

7-14 jaar ‘hartenzeer’

Het verdriet is dan ook groot als op 19 januari 1991, ik ben dan net 10 jaar, mijn lieve oma Jenneke komt te overlijden. De huisarts moet ‘s middags bij me komen kijken, want ik heb dan zoveel buikpijn en hoofdpijn dat mijn ouders niet weten wat ze er mee aan moeten. Het zijn, achteraf gezien, de lichamelijke uitingen van rouw en verdriet. Ik kan er geen woorden aan geven. Mijn lichaam spreekt voor mij, maar ik ben nog niet in staat om ernaar te luisteren. In mijn omgeving is het verdriet en het gemis groot. Erover praten heeft mijn vader nooit geleerd. Voor verdriet is geen tijd, want als 34 jarige vader van drie kleine kinderen en hoofd kostwinnaar, is er geen andere keuze dan doorgaan…

 

14-21 jaar ‘hartstochtelijk verliefd’

En doorgaan is wat ik doe, want zo is het mij geleerd. Na de basisschool in Neerijnen, ga ik naar de middelbare school in Culemborg. De basisschool directeur schat mijn kansen niet hoger in dan Mavo. Ik stroom in op Mavo/Havo. Dagelijks fiets ik 18 kilometer heen en terug. Het is een grote overgang van de kleine, vertrouwde, veilige basisschool dichtbij huis, naar de grote school ver weg. Ik krijg de ziekte van Pfeiffer en moet veel missen van school waardoor ik naar de Mavo ga. Gelukkig kom ik daar mijn vriendinnen voor het leven tegen die ik voor geen goud heb willen missen. Na de Mavo wil ik graag de Havo doen. Ik denk dat ik het in me heb en ik weet nog niet wat ik wil gaan doen dus het lijkt me een verstandige keuze. Thuis en op het KWC denken ze daar anders over. Mavo en MBO is toch ook goed? Ik voel geen vertrouwen, niet in mezelf en ook niet vanuit mijn omgeving. Na een examen jaar op de Mavo, vind ik het ook wel even genoeg met al dat harde werken. Dus ik laat de touwtjes vieren en geniet van de gezellige klasgenoten. Mijn hart maakt een sprongetje als de grappigste, langste en slimste jongen in de klas zijn oog op mij laat vallen tijdens de excursie in Frankrijk. De vonk slaat over in Parijs en ik word hartstochtelijk verliefd. Op het KWC kan ik mijn Havo niet afronden, vanwege de matige prestaties, maar op het teisterband college krijg ik die kans wel. Daar doe ik Havo-4 en 5 in een jaar en haal ik, met hard werken, mijn Havo examen met een prachtige cijferlijst. Ik vervolg mijn tocht naar de Hogeschool van Utrecht voor de opleiding Personeel & Arbeid. 

 

21-28 jaar 'hartenmama' 

Tot 1 augustus 2008 heb ik een zorgeloos leven. Ik heb tot dan toe mijn toekomst uitgestippeld. Studie, werken en samenwonen. Alles verloopt volgens plan. Tot onze lieve oudste zoon op die dag bijna 3 weken te vroeg geboren wordt. Een dag later in het ziekenhuis blijkt hij een grote aangeboren hartafwijking (tetralogie van fallot) te hebben. Naast nog een aantal andere gezondheidsproblemen. Van de een op andere dag staat mijn leven op zijn kop. De tijd van zorgeloosheid is voorgoed voorbij. Een periode van operaties en ingrepen volgen en mijn hart huilt. Ik ga door met leven en zie hoe sterk, levenslustig, vrolijk en positief Iljan is dus dat geeft me de moed, veerkracht en het doorzettingsvermogen om hetzelfde te doen. Leven en overleven wisselen elkaar af. Angsten, verdriet en zorgen afgewisseld met opluchting, liefde en dankbaarheid. 

 

28-35 jaar ' hart van goud' 

Op 13 juni 2010 verzacht Ebben Ruth Bernard mijn hartenpijn, met zijn hartje van goud.  En Iljan heeft er een maatje voor het leven bij. De twee jongens zijn vanaf het moment dat Ebben geboren is, onafscheidelijk. Die broederliefde is onbeschrijfelijk mooi. We vieren het leven, iedere dag. We hebben al heel wat mooie herinneringen gemaakt als gezin. Vakanties, uitstapjes en etentjes met familie en vrienden. In iedere dag zit iets om dankbaar voor te zijn. Iedere dag heeft een gouden rand. Op 19 juli 2013 stappen we na een relatie van 15 jaar in het huwelijksbootje. Rudi en ik willen de liefde voor elkaar, ons gezin, voor onze dierbaren en het leven vieren. Het is een onvergetelijke dag! Alles werkt mee, we genieten met volle teugen. Het wordt een dag om nooit meer te vergeten. 

 

35-42 jaar 'mijn hartenwens in vervulling' 

Op 28 mei 2017 gaat er nog een hartenwens in vervulling. Onze dochter en zusje, mijn meisje Ava Maaike Maria, maakt ons gezin compleet. Iedereen noemt haar een zonnestraaltje, omdat ze altijd vrolijk en gezellig is. Ze zorgt voor mildheid bij ons allemaal. Op een verjaardag heeft ze met iedereen contact. Ze verbind ons met elkaar. Ze verbind mij met mezelf. Mijn thuisbasis is stabiel en de liefde stroomt. Ik voel de ruimte voor mezelf. Ik start in 2018 met een opleiding tot intuïtief coach. Een prachtige tocht langs intuïtieve coach werkvormen, ik leer mezelf steeds beter kennen. Daarna ga ik een week naar de Nieuwe Yogaschool in Amsterdam naar Tijn Touber en Binkie om me onder te laten dompelen in de wereld van meditatie. Gevolgd door een mindfulness en compassie coach en trainer opleiding bij Anurag ten Klooster in Amsterdam. Deze mooie ervaringen brengen me steeds dichter bij mezelf en ik voel weer de ruimte om anderen te mogen helpen en begeleiden. Dan stuit ik op de opleiding tot vitaloog® bij Vitacademie van Klaas Koster. Hier komen mijn twee werelden samen. Op 20 september 2020 ga ik de uitdaging aan en start ik met de opleiding. Ik ben mijn eigen grootste experiment en in plaats van dat ik 'pratice what you preach' doe ik het omgekeerde. Ik verkondig wat ik zelf gedaan en ervaren heb. Dit is wat ik te doen heb, mijn hartstocht delen met anderen ter inspiratie en anderen helpen op hun hartstocht. Op 9 juli 2021 heb ik mijn Post HBO diploma geaccrediteerde registeropleiding gehaald en heb ik een mooie missie te pakken...